Wij wonen naast mijn schoonouders al een aantal jaren, we delen zelfs de tuin. Ik heb spijt als haren op mijn hoofd dat hier ben gaan wonen. We wonen in het huis waar mijn man is opgegroeid en mijn schoonouders in een mantelzorg woning ernaast. We hebben twee kinderen van 10 en 13.
Mijn schoonouders zijn altijd we erg dominant geweest, maar het loopt de spuigaten uit. De laatste jaren bemoeien ze zich overal mee, ik( de schoondochter) doe niks goed, mijn huis is volgens hun niet netjes, voed de kinderen niet goed op en ze weten alles beter.
Constant wordt er kritiek geleverd op alles wat we doen. Ik heb een aantal jaren al aangeven dat ik weg wil, verhuizen omdat onze relatie er aan kapot gaat. Zelf vindt hij dat ik meer moet slikken en niet op alle slakken zout moet leggen. Maar ik kan niet meer....ben op.
Nu heeft hij aangegeven niet weg te willen en als ik weg wil dat ik alleen met de kinderen moet gaan, hij wil zijn ouders niet met de woning laten zitten. Laatste redmiddel is therapie/advies.....Het gaat zelf zo ver dat mijn schoonfamilie achter mijn rug om berichtjes over mij stuur naar mijn man, over wat er is voorgevallen.
Ze hebben letterlijk in een ap gezet dat ik eens moet leren luisteren naar hun. Indien mijn man niet met mij wil verhuizen dan gaan we helaas scheiden, dit niet omdat wij elkaar zat zijn. Hij zegt dat hij niet kiest, maar in mijn ogen maakt hij duidelijk een keuze, keuze voor zijn ouders.